سفر
کجا هستم؟ نمیدانم
کجای این ره سخت و بی انجامم؟
نمیدانم
ولیکن خوب میدانم
که این راهی که پیمودم
بدین سختی ودشواری
رهی بودست
پر از خارو پراز خاشاک
ومن بی موزه وبی پای افزاری
شکستم خارها را به کف پاها
و سختی و مرارتها کشیدم در عبور از
جاده های این سفر بسیار
ولی افسوس!
که این ره سوی هیچستان بود ای یار
بسوی هیچ شهرو هیج ابادی
سراسرپر ز هول ووحشت وتکرار
همه تکرار
دیگر بارو دیگر بار
واز این بارها بسیار
هر انچه اندرون کوله بارم بود
میان راه بنهادم
واکنون میروم من همچنان
اما بدون بار
دگر پاها توان رفتنی درخود نمی بیند
دگرحتی نفس هم از گلوی خشک من مشکل برون اید
دگر حتی نمی خواهم که این بیهوده پیمایی
به پایان ایدو اخر شود این راه
عجب مشکل معمایی است
نه می خواهم دگر پیمودن این راه
ونه خواهم که گویم پای خود را ایست
و این رنجی است افزون تر
ز رنج خار و خشکی وعطش
وین رفتن وتکرار
چه باید کرد؟
(شبان)بس کن خدا را
از پریشان گویی و بیهوده بافی
بس
بیا بنشین کنار من
بیا و بانگ نی بردار
م.شبان
نظرات () لینک مطلب